Hoera de kittens zijn geboren!!! (blz 1)

Op deze eerste foto is Mila nog zwanger en duurt het nog precies 18 dagen voordat haar kittens geboren zullen worden. Dit is één van de lievelings houdingen van Mila. En misschien zijn de kittens van haar wel erfelijk belast, want ook oma vindt het heerlijk om zo te liggen.

Door op de foto's te klikken zijn de meeste foto's (groot en klein) te vergroten.

En toen was het eindelijk 4 november en was Mila 63 dagen zwanger. Vanaf dat moment hielden we rekening met de komst van de kittentjes. Maar we hadden eigenlijk niet verwacht dat die zich de volgende dag op 5 november al aan zou dienen. Mila was niet heel erg dik en dan ga je er van uit dat het ook een dagje of twee langer kan gaan duren.

Op vrijdagavond als ik bij haar (in de kraamkamer) slaap merk ik heel af en toe dat ze een lichte wee heeft. Maar zoals ik al heb geschreven dacht ik er geen moment aan dat dit het teken was van de naderende bevalling. Poezen hebben net als mensen soms ook last van voorweeën die dagen van te voren kunnen beginnen. De volgende morgen leek er dan ook niets aan de hand. Toen ze mee ging naar beneden kroop ze in de iglo en dat ze daar wat rommelde viel niet echt op omdat ze dat al dagenlang deed. Onze Rosalie ging af en toe bij haar in de iglo en dan werd het aardig krapjes. Onze schoonzoon kwam met onze kleindochter Thirza op bezoek en toen ik ze later uit wilde laten, wilde Mila naar boven. Omdat ze voor de deur van de poezenkamer ging staan liet ik haar daar even naar binnen. Ze verdween miauwend onder in de krabpaal. Dit deed bij mij de alarmbellen rinkelen. En toen de auto van schoonzoon met kleindochter de straat uit reed, snelde ik naar boven om Mila naar de kraamkamer te brengen. Niet veel later zag ik dat ze al persweeën had. Toen deze meer dan een uur regelmatig kwamen en gingen en er nog steeds geen kitten 'in zicht' was, heb ik voor de zekerheid onze dierenarts even gebeld. Zij verzekerde mij dat het in dit geval rustig nog anderhalf tot twee uur kon duren. Alles moest nog worden opgerekt.

Ongeveer een uur later zag ik dat het niet lang meer zou duren. En ik zag ook iets vreemds, (wat ik nog nooit heb meegemaakt) het eerste kitten lag met zijn bekje voor. Het gezichtje zou als eerste geboren worden. Dit leek mij beslist niet prettig voor de kleine, want mama Mila likte tijdens de uitdrijving voortdurend over het snoetje.

En om 15.20 uur is het eerste kitten geboren. Het is goed te zien dat het rond haar bekje helemaal rood en opgezet is. Het moet volgens mij behoorlijk pijnlijk zijn geweest voor de kleine ukkepuk.

Na de geboorte keek Mila naar haar kitten en ik zag haar denken; wat moet ik hier nou mee? (Ik had het bekje en neusje al snel schoongemaakt). Ze raakte een klein beetje in paniek en groef zich in onder het matrasje. Ik dacht dat ze daar haar baby wel zou wassen, maar toen ik keek was ze druk bezig om de placenta op te eten. Daarop heb ik me over het kittentje ontfermd en heb het drooggewreven en gewogen, het woog 107 gram en toen ik voorzichtig haar staartje omhoog hield kon ik duidelijk zien dat het een poesje was.

Een kwartiertje later werd om 15.36 uur het tweede kitten geboren. Het ging super snel en het floepte moeiteloos door de door zusje's gebaande weg naar buiten.

Net voordat dit kitten geboren werd heb ik het eerste poesje even in de andere kraamkist gelegd. Zodat ik even mijn handen vrij had om bij het tweede kitten te assisteren door het bekje en neusje schoon te maken zodat het goed vrij kon ademen.

Hierna volgde weer het ritueel van droogwrijven en wegen en natuurlijk even kijken van welk geslacht dit kleintje is. Het is een poesje en ze woog 97 gram. Daarna heb ik beide kittens snel bij hun moeder neer gelegd en toen was het wachten op de geboorte van het volgende kitten. Het eerst geboren kitten wilde of kon eerst geen tepel van Mila pakken. Het heeft wel meer dan een uur geduurd, pas nadat ik een klein beetje dextrose in een injectiespuitje in haar bekje had gedruppeld lukte het haar om de tepel te pakken. En daarna was het geen probleem meer, ze wist hoe het moest en kon nu gerust even loslaten om later opnieuw met succes te zoeken en te drinken. Poesje twee was nog maar amper geboren toen ze al bij haar moeder dronk.

Het wachten op een volgend kitten duurde al met al enkele uren.... in die tussentijd betastte ik één kant van Mila's buikje. Ik voelde helemaal niets, ik wilde haar niet te veel belasten dus wachtte ik rustig af dat ze zich om zou draaien of zou gaan staan. Toen ik eindelijk de kans kreeg om haar buikje goed (natuurlijk uiterst voorzichtig) te betastten voelde alles heel zacht aan. Geen kitten te bekennen, nog even gevoeld aan de onderkant van Mila's buik en ook daar voelde alles lekker zacht. Het wachtten was eindelijk voorbij, Mila had twee prachtige kleine poezenkindjes gebaard. Op onderstaande foto's is ze super trots en beschermend en ging een lekker hapje er wel in.

Maar natuurlijk moet ik wel eerlijk zijn :). Ik heb nog een hele tijd gedacht dat ik me misschien zou hebben vergist en dat er misschien toch nog een kitten geboren zou worden. Mila was een week voor de uitgetelde datum nog gewogen en was toen één kilo gegroeid. Dus mijn vermoedden dat er drie of vier kittens geboren zouden worden was niet zo vreemd. Niet dat het ons iets uitmaakt, het zou leuk geweest zijn als er voor de vier families van onze wachtlijst een kitten geboren zou zijn. Maar wij zijn niet minder blij met onze tweeling. Onze Mila heeft het super goed gedaan en we zijn trots op haar.

6 november

Mila is overdag beneden met haar kittens. Ze ligt in de kraamkist en omdat we het zo donker mogelijk hebben gemaakt gebruiken we een infrarood camera zodat de activiteiten toch via livestream te zien zijn. Het gaat goed met de twee poesjes. Alleen groeit het eerst geboren poesje iets minder hard dan haar zusje. Waarschijnlijk heeft ze toch nog een beetje pijn aan haar mondje.

Veel kijk plezier als u een kijkje in de kraamkist neemt. Met een beetje geluk ziet u onze andere poezen ook als ze een kijkje nemen bij Mila en haar tweeling.